LEESTIJD: 4 MINUTEN

Vrijdagmiddag, 13.00 uur. Het is nog rustig bij de teststraat van de GGD Limburg-Noord aan de Drie Decembersingel in Blerick. Een eerste auto rijdt de parkeerplaats op; de tent waar de test dadelijk wordt afgenomen al in het vizier. Patricia Jansingh kijkt van een afstand toe. “Ik denk dat we zo’n twintig tot vijfentwintig aanmeldingen hebben. De drukte verschilt van dag tot dag. Gisteren hebben we meer dan tachtig tests afgenomen. En we hebben nog capaciteit over!”


PROFIEL

Naam: Patricia Jansingh

Leeftijd: 42

Werkt normaal: als verpleegkundige technische hygiënezorg

Werkt nu: in het bemonsterteam van de Corona teststraat

Aantal jaren in dienst: 10

Gezinssituatie: samenwonend en twee kinderen

Woont in: Selfkant (Duitsland)


GEZICHTEN VAN VEILIGHEIDSREGIO LIMBURG-NOORD

In deze rubriek vertellen medewerkers van Veiligheidsregio Limburg-Noord over de persoonlijke kant van hun werk. Nu – tijdens de coronacrisis – staat de impact van Corona op werk en privé centraal. Vandaag deel 1; een interview met Patricia Jansingh, al tien jaar verpleegkundige technische hygiënezorg bij GGD Limburg-Noord. Patricia is een van de grondleggers van de teststraat (drive-in), waar zorgprofessionals zich snel kunnen laten testen op Corona. Samen met haar collega’s zorgt ze ervoor dat dat de afname van coronatests op rolletjes verloopt.

Hoe ziet jouw dag er op dit moment uit?


“Ik zou bijna zeggen: elk uur anders. Samen met mijn collega coördineer ik alles rond de teststraat. Omdat ’t animo voor de tests per dag enorm verschilt, kan ik ’s ochtends nog moeilijk inschatten hoe mijn dag eruit gaat zien. We beginnen in ieder geval met de planning voor die middag (de teststraat is elke middag geopend). We zorgen ervoor dat het testteam op sterkte is en dat er voldoende testkits en beschermingsmiddelen aanwezig zijn. Is ’t druk, dan sta ik ook zelf in de tent om tests af te nemen. Is het rustiger, dan pas ik de planning aan of stel ik protocollen bij, waardoor we ons werk nog efficiënter kunnen indelen.” Een crisis is natuurlijk nooit leuk, maar tegelijkertijd is dit werk wel onze GGD in optima forma: het zo goed mogelijk bewaken en beschermen van de volksgezondheid. Daar zijn we voor. Dat voelt iedereen binnen het team. Het is inspirerend om te zien hoe we elke dag weer een stap extra zetten. Niemand die klaagt dat hij moet overwerken. Het is soms pittig, maar we doen het echt samen. En het klinkt misschien raar, maar daar kan ik ook van genieten. Ik hoop dat we als organisatie ook van deze crisis leren en de positieve dingen meenemen naar de toekomst.”

GEEN WHOPPER MAAR EEN WATTENSTAAFJE

Bij de teststraat (in vaktermen bemonsterstraat) kunnen zorgmedewerkers die vermoeden dat ze het coronavirus onder de leden hebben, zich snel laten testen. Vergelijk ’t met een drive-in van een bekende fastfoodketen: in plaats van een hamburger met friet krijg je een coronatest. Een verpleegkundige of doktersassistente van de GGD neemt met behulp van een wattenstaafje cellen uit de neus- en keelholte af. In een laboratorium (meestal van het ziekenhuis) worden de cellen getest op Covid-19 en binnen een paar dagen volgt de uitslag. Het zijn vooral huisartsen, thuiszorg- en ambulancemedewerkers die van de dienst gebruikmaken; ziekenhuispersoneel wordt in het ziekenhuis zelf getest. Medewerkers van zorginstellingen krijgen tests op het werk aangeboden of komen naar de teststraat.

Had je toen de Coronacrisis zich aankondigde, meteen in de gaten dat je leven zou gaan veranderen?


“In het begin had Corona niet eens zoveel impact op mijn werk, maar wel op mij persoonlijk. Ik woon in Selfkant. Officieel dus in Duitsland maar echt aan de grens; als ik mijn voordeur uitloop, kan ik Nederlandse grond bijna aanraken. Hier was Corona al veel eerder een ‘hot topic’ dan in Nederland. Heinsberg, bij mij thuis vlakbij, was een van de grootste infectiehaarden in Duitsland. Ik voelde me daar heel ongemakkelijk bij. Had het gevoel dat mensen in Nederland me daardoor veroordeelden. Zo van: “zij komt uit dat gebied, dus ze zal het ook wel hebben.” Later las ik dat meer mensen dat gevoel hadden en dat media het een naam hadden gegeven: coronaschaamte.”

Toch kwam die verandering er. En ook nog in een sneltreinvaart. Hoe ging dat precies?


“Ik weet nog goed dat ik Mark Rutte tijdens de persconferentie op 23 maart hoorde vertellen over het verbod op het uitoefenen van contactberoepen. Ik werk als verpleegkundige in de technische hygiënezorg. Dat wil zeggen dat ik preventieve hygiënecontroles uitvoer bij onder andere asielzoekerscentra, grote evenementen, tattoo- en piercingstudio’s en seksclubs. Tja, die laatsten moesten allemaal halsoverkop dicht. Op 24 maart was het ineens stil op mijn telefoon en in mijn e-mailbox. Maar niet voor lang, want ik kreeg al snel een telefoontje van mijn manager met het verzoek om mensen te gaan testen op Corona.”

Je staat zelf in de fontlinie, komt elke dag in aanraking met mensen die mogelijk besmet zijn met COVID-19. Was (of ben) je zelf niet bang om ziek te worden?


“Gek genoeg niet. Ook nooit geweest. Sterker nog: soms vraag ik me mezelf af of ik het virus niet onderschat. Als we testen afnemen, zijn we ontzettend goed beschermd. Voor een buitenstaander klinkt het misschien heel gek, maar ik voel me ontzettend veilig.”

“Met dit werk zorg ik ervoor dat de capaciteit in de zorg zo goed mogelijk kan worden benut. Dat maakt me trots.”

Wat doet dit werk met je? Welke impact heeft het op je als persoon?


“Natuurlijk is het soms pittig. Ik werkte altijd parttime, nu ineens fulltime en eigenlijk nog meer. Toch weegt de werkdruk niet het zwaarst. Wat er bij mij écht inhakt, zijn de gesprekken aan de telefoon. Iedereen die positief is getest op Corona, bellen we op voor een intake. We nemen een vragenlijst door, en die data worden gebruikt om een zo goed mogelijk beeld te krijgen van het verloop van de ziekte. Tijdens zo’n gesprek hoor je verhalen waaruit het gevaar van Corona blijkt. Confronterend hoor. Dat bellen is daarom ook niets voor mij. Ik word er ook een beetje onrustig van. Ik ben veel meer een doener, een regelaar. Waar ik overigens wel boos van kan worden, is de negatieve toonzetting en soms incorrecte berichtgeving in de media. Recent kopten kranten dat er te weinig testcapaciteit zou zijn en dat de GGD te traag zou werken. Dat steekt. We hebben stap voor stap het proces zo geoptimaliseerd dat we tien mensen per kwartier kunnen testen; veertig man per uur. Dat aantal hebben we nog geen dag gehaald. Niet omdat we het niet kunnen, maar simpelweg omdat we niet zoveel aanmeldingen van zorgpersoneel hebben.”

Uit jouw woorden klinkt een enorme betrokkenheid en een gigantische drive.


“In die auto’s die hier elke dag de tent in rijden, zie ik veel bezorgde gezichten. Ik kan me zo goed inleven in die mensen… Juist in tijd van een crisis, als de werkdruk zo gigantisch groot is, wil je er zijn voor je patiënten en je collega’s. Die drive, dat zit in het DNA van een zorgprofessional. Met dit werk zorg ik ervoor dat de capaciteit in de zorg zo goed mogelijk kan worden benut: mensen die negatief testen, kunnen meteen weer aan de slag. Dat ik daar een bijdrage aan kan leveren, maakt me trots.”

Antoine Dirks

"We hebben echt al heel wat meegemaakt, maar de Coronacrisis is een soort lawine die maar blijft doordenderen."

Loes Kempen

“De Coronacrisis brengt ons nader tot elkaar. We kunnen nog veel van elkaar leren.”

«

KENNISMAKEN MET ANDERE GEZICHTEN VAN VEILIGHEIDSREGIO LIMBURG-NOORD? LEES DAN OOK DEZE VERHALEN.


OP DE HOOGTE BLIJVEN VAN NIEUWE VERHALEN? MELD JE AAN VOOR DE NIEUWSBRIEF!